Sztuki sceniczne
Rozwój teatru murzyńskiego w RPA zawsze był silnie związany z realiami politycznymi. Lata 80. przyniosły obfitość "sztuk protestu", skupiających się na destrukcyjnych skutkach społecznych i psychologicznych polityki apartheidu. W chwili zwycięstwa sztuka protestu z zasady traci jednak inspirację. Kompleksy teatralne w rodzaju Market Thea-tre w Johannesburgu zdobyły sobie renomę awangardowych ośrodków wystawiających oryginalne dzieła, które odzwierciedlały życie i aspiracje wszystkich mieszkańców RPA. Sztuki te często zdejmowała cenzura, nie zawsze też odnosiły sukcesy artystyczne. Dzięki nim powstało jednak sporo niezapomnianych inscenizacji, które trafiły na międzynarodowe sceny teatralne. Wśród aktorów i dramaturgów odnoszących zagraniczne sukcesy można wymienić Athoła Fu-garda (Czego uczy aloes; publ. pol. "Dialog" 1981, nr U) oraz cieszący się wielkim powodzeniem duet Johna Kaniego i Winstona Ntshony (Sizwe Banzi Is Dead i The Island), który został uhonorowany najwyższą nagrodą amerykańskiego teatru, Tony Award. Emigracyjny aktor Zakes Mo-kae zdobył później nagrodę za występ w sztuce Fugarda Master Harold and the Boys. Gibson Kente, często nazywany "ojcem czarnego teatru", poprzez swój "teatr czarnego getta" umożliwił wielu początkującym pisarzom i aktorom błyskotliwą karierę. Utalentowanych autorów, takich jak Mbongeni Ngema, Barney Simon czy Percy Mtwa, zainspirowało to do wystawienia poza granicami RPA pionierskiej sztuki Woza Albert. Sztuki Mbongeni Ngemy wystawiane są na całym świecie. Jego Asinamali dotarła w 1987 r. na Broadway i zdobyła nominację do nagrody Tony dla najlepszego reżysera.