Kolonizacja przylądka
Europejska kolonizacja południa Afryki rozpoczęła się w roku 1652, kiedy holenderska Kompania Wschodnioindyjska założyła na miejscu dzisiejszego Kapsztadu bazę dla statków handlowych. Jej pierwszy komendant, Jan van Riebeeck, nie potrafił utrzymać dobrych stosunków z żyjącymi po sąsiedzku Khoikhoi i podjął dwie decyzje, które miały zaważyć na dalszych losach Afryki Południowej: biali koloniści zamieszkali odtąd na stałe w rejonie Przylądka Dobrej Nadziei, a do pracy zaczęto ściągać niewolników. Van Riebeeck wypowiedział też wojnę Khoikhoi i uwięził ich wodzów na wyspie Robben - takie były początki najbardziej osławionego południowoafrykańskiego więzienia. Liczba niewolników w Kraju Przylądkowym rychło przerosła liczbę białych mieszkańców. Niewolnicy pochodzili głównie z Indii Wschodnich (dzisiejsza Indonezja) i często zawierali małżeństwa z Khoisan, innymi Afrykanami, a także białymi renegatami - w ten sposób powstała nowa grupa społeczna znana dziś jako Kolorowi (Coloured). W samym Kraju Przylądkowym nie było plantacji niewolniczych i bardzo mało wielkich gospodarstw rolnych. Większość niewolników szybko przyswajała sobie język i religię swych panów. Tylko nieliczni, najczęściej uchodźcy polityczni i wykwalifikowani rzemieślnicy, którzy kupili sobie wolność, pozostawali przy islamie. Potomkowie tych "Malajów Przylądkowych" stanowią dziś większość w dzielnicach Kapsztadu (np. Bo-Kaap), zwracających uwagę charakterystyczną zabudową.