Początki
Zwolennicy apartheidu chętnie opisywali południową Afrykę jako bezludną ziemię zajmowaną stopniowo przez imigrantów. Na mapach z tego okresu widnieją grube czarne strzałki, przedstawiające Afrykanów nadchodzących z północy, i znacznie cieńsze białe strzałki, symbolizujące europejskich kolonistów przybyłych drogą morską. Miało to stworzyć wrażenie, że wszyscy mieszkańcy RPA są tu jednakowo obcy, a więc biała mniejszość ma takie samo moralne prawo do tej ziemi jak czarna większość. Z podobnych względów podkreślano usilnie różnice kulturowe między grupami etnicznymi. Murzynom przypisywano przynależność do "plemion", których kultury były jakoby wzajemnie nieprzenikalne. To miało im z kolei uniemożliwiać wspólne zgodne życie i wymuszało segregację. Jednym ze sposobów na jej osiągnięcie było podzielenie Afryki Południowej na tzw. bantustany, czyli terytoria zamieszkane przez ludy odrębne etnicznie. Ideolodzy apartheidu dążyli też do rozbicia czarnej większości na mniejsze grupy, pośród których biali byliby już nie mniejszością, ale jednym z wielu "plemion". To, że biali, stanowiąc tylko 13% ludności, zajmowali przeszło 80% ziemi, bagatelizowano jako zwykły przypadek. Rządzący krajem utworzyli w 1910 r. Związek Południowej Afryki. Czarna większość dwa lata później założyła Afrykański Kongres Narodowy. Od tamtej pory mieszkańcy kraju są przede wszystkim Południowoafrykańczykami, choć wciąż można się zetknąć z podziałami plemiennymi. Po latach prześladowań ze strony władz, które dążyły do zaszufladkowania wszystkich obywateli według kategorii rasowych, większość współczesnych mieszkańców RPA bardzo niechętnie porusza temat swej przynależności etnicznej. Dziś trudno już usłyszeć w RPA tak naciągane teorie, ale kryjące się za nimi stereotypy mają zaskakującą żywotność, podtrzymywaną przez komercyjne próby uromantycznienia afrykańskiej kultury i historii. Doskonały przykład może stanowić tutaj stereotyp "dumnego Zulusa".